Over het waarom van deze blog
Waarom kruipt een mens in zijn pen, vanwaar de nood om eigen gedachten, opinies en ideeën neer te schrijven en dan nog via een online platform beschikbaar te stellen en te delen met anderen … dit alles op het gevaar af de zoveelste in rij te zijn die denkt zijn licht over de wereld te moeten laten schijnen. Cynisme is dan ook nooit ver af. Help! Hier is er weer één…
In de 1^ste plaats waarschijnlijk gewoonweg een persoonlijke aangelegenheid: het van nature uit graag nadenken over wat dan ook, het voldoen aan de eigen inherente verplichting – jezelf opgelegd – om te pogen dingen uit te klaren en hierdoor een middel te hebben om verder te reiken dan daar waar je zonder die oefening zou geraken. Het hierbij aanleggen van een aantal verankeringspunten in het eigen denken om van daaruit de opstap te maken naar misschien weer nieuwe inzichten.
Maar waarom dit alles ook nog publiek kenbaar maken, waarom volstaat het niet de eigen gedachten gewoon voor jezelf houden, vanwaar de drang tot delen?
Meerdere redenen te vinden veronderstel ik…
Misschien om wat extra druk te leggen op jezelf, procrastinatie is des mensen en iets publiek tonen is toch steeds wat dwingender, vraagt een extra inspanning en een verplicht beter doordenken.
Waarschijnlijk eveneens gedreven door een al dan niet lichte vorm van ijdelheid, zo eigen aan het mens zijn: het voldoen aan de nood jezelf te exposeren, en wat is er meer flaterend dan denken te kunnen uitpakken met de gedachten van zelf minder vergankelijk gedachte schoonheid?
Misschien uiteindelijk ook om enig spoor na te laten in een poging de vergankelijkheid het hoofd te bieden, je weet wel: “wie schrijft die blijft!“. Om familie, vrienden, kennissen en waarschijnlijk vooral je eigen kinderen mee te kunnen geven waar je – in dit laatste geval – als ouder voor staat, iets wat je in het dagelijkse leven zo moeilijk kan op het gevaar af al té belerend over te komen.
Maar in mijn geval zeker ook een beetje in het perspectief een tijdsdocument na te laten – hoe ambitieus kan je zijn! – en hiermee een antwoord te geven op de vraag, pakweg binnen 200 jaar gesteld, hoe een modaal persoon begin 21ste eeuw over uiteenlopende onderwerpen dacht. Wie weet kijken onze verre nazaten met dezelfde nieuwsgierigheid naar onze teksten zoals wij naar oud-middeleeuwse of de Antieken, en wie weet blijven er in ons huidig digitaal tijdperk toch nog steeds dragers die dit kunnen blijven overdragen naar onze verre nazaten…
Eigenlijk gewoonweg ook omdat schrijven me altijd al een gevoel van voldoening heeft gegeven, schrijven is een creatieve bezigheid en in het creëren van iets – dus ook van een tekst – kan je een zeker genoegen vinden: het bijhorende gevoel van esthetiek is dan ook nooit ver weg, de schoonheid en eventuele troost hieruit zijn dan hoe dan ook louterend. Vast en zeker ook – als van nature hoofdzakelijk niet-schrijver maar zoals de meesten wel veel-lezer – toch steeds de stille ambitie gehad om zelf ook te schrijven. Wat een ander kan, waarom niet ook ikzelf ? En een blog is dan misschien een eerste oefening voor – wie weet ooit – een echte (gebonden) uitgave.
Maar at-the-end hoogstwaarschijnlijk toch ergens met de stille hoop dat andere personen, wie of hoe weinig is hier van minder belang, iets meedragen van je eigen gedachten om op die wijze je eigen bijdrage – hoe miniem ook – te leveren aan het verder ver-inzichten van onze wereld…

Over de inhoud
Vanwaar de keuze van de onderwerpen?
Enkel die onderwerpen waar ik denk een persoonlijke insteek te hebben en een toevoeging te kunnen doen aan wat er reeds veelvuldig via allerhande media beschikbaar is, zijn mogelijk onderwerp. Dus geen herkauwen van boeken, opinies, polemieken of wat dan ook.
Waar ik alvast een verschil tracht te maken is in de waarom van de waarom, hoe dikwijls lezen we (ook in de zogenoemde ‘betere’ media) niet artikels die de belofte inhouden duiding te geven en wordt hierbij de eerste waarom misschien wel beantwoord, maar blijf je toch met 100’n vragen zitten doordat de waarom van de waarom nagenoeg nooit beantwoord wordt. ‘Minstens 5x de waarom vraag stellen om tot een bevredigend antwoord te komen‘ was het moto van iemand die ik onlangs ontmoette. Tweemaal is misschien reeds een begin…
De gekozen onderwerpen hebben tevens steeds een zekere mate van tijdloosheid in zich, verwijzingen naar het puur actuele worden daardoor zoveel mogelijk vermeden. Herinner mijn stille hoop een tijdsdocument na te laten: binnen – pakweg – 200 jaar zouden de teksten ook nog enige relevantie moeten hebben, al was het maar als tijdsdocument van deze era.
Literatuurverwijzingen en bronvermeldingen komen ook zelden voor tenzij bij letterlijke citaten: het is tenslotte een blog met persoonlijke gedachten, geen verzameling wetenschappelijk artikelen die  moeten voldoen aan een aantal stringente vorm vereisten. Onder de rubriek literatuurlijst vind je wel allerlei verwijzingen en achtergronden.

Over het leerproces
Lezen doen de meesten van ons veelvuldig. Schrijven echter – toch aan de oorsprong van al dat gelees – is toch nog iets anders en blijft blijkbaar voorbehouden voor die enkele durvers. Zoals voor de meeste dingen geldt ook hier echter de 10.000 uren stelling: om écht goed te worden in een activiteit dien je – naast het beschikken van de nodige gave –  er tijd in te steken, véél tijd, de stelling zegt, minstens 10.000 uren. Daarom, lees mijn teksten met de nodige clementie, de weg is nog lang, maar wie weet, binnen enkele jaren, en na ik-weet-niet-hoeveel duizenden uren en nieuwe teksten,  bundel ik misschien een aantal ervan in een (papieren) publicatie, de essay bundel die ik voor ogen hou.
Inhoudelijk hoop ik – althans voor wie er de tijd voor wil nemen – enigszins inspirerend te zijn en reeds een minimale klasse te hebben bereikt: ‘denken’ doen we dan ook met z’n allen veelvuldig, ieder voor zich, de nodige 10.000 uren waarschijnlijk reeds lang ruimschoots overschrijdend. Vormelijk en dus met betrekking tot het schrijven zelf, vrees ik dat er nog vele, vele uren te gaan zijn …

Over de vorm
Een ‘blog’ in de huidige ruime betekenis van het woord, en gebouwd met de hiervoor geschikte tooling leek me de meest voor de hand liggende vorm om op korte termijn deze doelstelling te bereiken.
Als tool heb ik de keuze voor WordPress gemaakt. WordPress lijkt me ook naar de (nabije) toekomst een goede keuze. Het is opensource software en van opensource ben ik sowieso een voorstander, zeker indien gedragen door een brede community. Bij propriëtaire oplossingen als blogger (Google), Tumblr (Yahoo, Verizon etc..) blijft de (nabije) toekomst toch steeds (nog) wat meer onzeker.
Een blog is strikt genomen een dynamisch gegeven: nieuwe blogs worden meestal op de home pagina weergegeven zodat wie de blog volgt, snel de nieuwtjes kan volgen.
Mijn website is momenteel (bewust) wat statischer: zoveel nieuwe artikels schrijf ik niet (maximaal enkele per jaar). Via de ‘archief’ functie – onderaan elke pagina – kan men steeds de laatste artikels snel vinden. Misschien dat ik in de toekomst dit nog wel opnieuw wijzig…

Over mezelf
De eigen persoon doet er hier niet toe: echt anoniem wens ik weliswaar niet te zijn – anders trouwens geen blog – maar uitgebreide publieke belangstelling is het laatste waar ik op zoek naar ben. Ieder persoon heeft een eigen geprefereerde communicatievorm: voor mij is dit dan ook eerder ‘schriftelijk’. Wel stikjaloers op hen die blijkbaar moeiteloos maar zo begeesterend het woord kunnen hanteren…
Een korte, informatieve beschrijving over mezelf zou als volgt kunnen luiden:
een late babyboomer van begin jaren ‘60, geboren en getogen in het Antwerpse met een onbekommerde jeugd in een warm gezin. Studies aan de KULeuven (lic. natuurkunde) en postgraduaat studies aan UA (bedrijfswiskunde en toepgepaste informatica), vervolgens steeds werkzaam geweest als informaticus, ook nu nog. Gelukkig huwelijk voor ondertussen een kwart eeuw, 2 geweldige kinderen, ondertussen jongvolwassenen. Steeds een brede interesse gehad. Alleslezer, van wetenschap over cultuur tot filosofie, ook wel eens proza en poëzie. Muziekliefhebber, liefst stevige jazz, vroeger ook zelf wel wat amateur muzikant. Steeds graag op reis – of misschien beter – onderweg. Actieve stapper. Genieten van lekker eten en het leven, Bourgondiër met mate(n) …