Het gedicht “Our deepest fear” van Marianne Williamson is eigenlijk het enige dat ik van haar ken. De rest van haar werk ken ik niet – en wil er dan ook geen uitspraken over doen – maar dit ene gedicht op zich volstaat om haar tot de reuzen toe te laten. Het gedicht geeft op meesterlijke wijze uitdrukking aan ieders intrinsieke angst het hoofd boven het maaiveld te steken en om zo toch maar niet geconfronteerd te worden met eventuele kritiek. We houden hierdoor niet enkel onszelf klein, maar ook de anderen en eigenlijk de wereld op zijn geheel. Maar zoals op het wapenschild van Gruuthuse reeds lang te lezen staat: “Plus est en vous!”
In de oorspronkelijke tekst staan er twee verwijzingen naar ‘God’, een beetje op z’n amerikaans, en dus wat afbreuk aan de mooie tekst. Onlangs vond ik een licht aangepaste versie, deze geef ik dan ook hieronder weer:
Our deepest fear is not that we are inadequate. Our deepest fear is that we are powerful beyond measure. It is our light, not our darkness that most frightens us.
We ask ourselves, who am I to be brilliant, gorgeous, talented and fabulous? Actually, who are you not to be? Your playing small does not serve the world. There’s nothing enlightened about shrinking so that other people won’t feel insecure around you. We are all meant to shine, as children do.
It’s not just in some of us; it’s in everyone. And as we let our own light shine, we unconsciously give other people permission to do the same. As we are liberated from our own fear, our presence automatically liberates others.Our Deepest Fear
by Marianne Williamson
Much ado about... 